Minęły 2 miesiące. Rany już się zagoiły. Znowu zamieszkałam z Harry'm. Było lepiej, nastał październik, i wszystkie stare sprawy zostały wytłumaczone. Tym razem mogłam już powiedzieć, że jest już na prawdę dobrze. Siedziałam sama na tarasie wpatrywałam się w niebo, lecz co chwile męczyła mnie moja ręka. Była na prawdę nie do zniesienia. Lecz nie chciałam się tym przejmować, a do tego w tym momencie przyszła Katherine.
-No hej laska! może mały shopping? - Katherine zrobiła milusią minkę, więc postanowiłam umilić jej, a nawet sobie dzień. Kiedy wróciłyśmy, było już późno. Poszłam do pokoju i zobaczyłam Harr'ego który spał w garniturze.
-Harry? - powiedziałam i szturchnęłam loczka.
-No? wreszcie jesteś! czekałem na ciebie cały dzień! nie odbierałaś telefonu!-Harry był nieco zdruzgotany.
-Widzisz, byłam na zakupach, i straciłam poczucie czasu.
-Dobra, nie tłumacz się, zapraszam cię na premierę!- Byłam zdziwiona, szybko się zgodziłam, kiedy spojrzałam na rękę. Pomyślałam że nie pójdę do premierę, z czymś takim zamiast palców. Ubrałam więc zwiewną długą suknię po kostki, w kolorze beżu, do tego jeans'ową koszulę, i buty na koturnach, z oplatanymi jeans'owymi paskami. Harry spojrzał na mnie, podszedł, i zdjął ze mnie koszulę.
-Kochanie, pokaż dekolt.- Harry spojrzał łobuziarsko, po czym złapałam za koszulę i wsiedliśmy do limuzyny, gdzie czekali już na nas chłopcy, razem z Eleanor, i Katherine. Kiedy byliśmy już na miejscu, wyszło na to że ja wysiadam pierwsza. Więc lekko wychyliłam się by wysiąść z długiego auta, kiedy zupelnie nie chcący wypięłam się pupą w stronę Harr'ego, który korzystając z okazji, złapał mnie za nią, a ja zrobiłam prze komiczną minę, po czym razem z Harry'm zrobiliśmy (jak przystało na prawdziwe gwiazdy) wielkie wrażenie. Wyglądało to tak że, jak torpeda wylecieliśmy z auta, po czym przebiegliśmy kawałek czerwonego dywanu nie móc się zatrzymać, a na koniec stanęliśmy, jak by nic się nie stało. Ludzie podczas całej akcji, stali nieruchomo i pewnie zastanawiali się, czy zaliczymy glebę czy nie. Kiedy już wszyscy stanęliśmy, koło siebie, ja mając koszulę w prawej ręce, zgarnęłam grzywkę lewą, po czym szybko, złapałam Harr'ego w pasie żeby nikt jej nie zauważył. Było mi strasznie głupio, ale kiedy zerknęłam na obcisłą sukienkę Katherine, przez którą było widać, że jest w ciąży, szybko do niej podeszłam, i szepnęłam, do ucha żeby zakryła brzuch, ale ona powiedziała że to już nie potrzebne. Byłam zdziwiona, ale kiedy podeszli do nas reporterzy, i zapytali, dlaczego Katherine ma większy brzuch, Niall prosto z mostu powiedział że będzie ojcem, po czym przyjął dumna postawę.
-----------------------------------------------------------------------------------
Brak komentarzy, brak weny ;c
sobota, 2 lutego 2013
wtorek, 29 stycznia 2013
18 Rozdział .
Rano, kiedy spojrzałam na podłogę Harry leżał na niej skulony. Po jego ciele było widać że jest strasznie zmarznięty, dotknęłam jego ramienia i już wiedziałam że się nie myliłam.
-Harry..-Szarpnęłam go lekko za ramię żeby wstał i położył się koło mnie.
-Co się stało? coś cię boli? mam zawołać lekarza?-zapytał nerwowo Harry.
-Nie, kładź się koło mnie, jesteś zmarznięty..-Harry chwilę się na mnie popatrzył, zobaczyłam na jego twarzy lekki uśmiech kiedy dosiadł się do mnie przytulił się lekko, i razem zasnęliśmy mimo wczesnej pory. Kiedy się obudziłam była koło nas mama Harre'go, Anne.
-Już wszystko w porządku?-spytała z troskliwym uśmiechem na twarzy.
-Taak, mam nadzieje że już tak, teraz tylko muszę wyzdrowieć.. z palcami i tak już nic nie zrobię.. ale to wszystko moja wina..- Anne podeszła bliżej i złapała mnie za rękę, szepcząc mi do ucha.
-Wiesz, Harry zawsze był rozpieszczony, nie zdaje sobie sprawy z naturalnych błędów. Dlatego nie byłam zdziwiona jak tak szybko cię poślubił. Pewnie bał się że cie straci.- w tedy mama mówiła już normalnym głosem.
-No nic.. nie będę cie już dobijać, śpi jesteś pewnie wyczerpana.-W tedy Anne wyszła a ja poczułam pustkę. Harry jeszcze nigdy nie wydawał mi się aż taki, taki obcy .. nawet kiedy widziałam go w telewizji serce mi się radowało. A teraz .. teraz miałam ochotę zasnąć i się nie obudzić, czułam że nie mam już nic, 3/4 mnie właśnie stało się czymś mniej więcej obojętnym, nie wierzyłam że coś jeszcze nas uratuje. Nagle zobaczyłam że Harry się budzi. Odwrócił się w moją stronę, i popatrzył z zadziornym uśmieszkiem, jakby nigdy nic się nie stało.
-Dobrze się spało?- spytał.
-Nie.-odpowiedziałam, kiedy miałam sie już odwracać, ale Harry mnie pocałował. Niczego bardziej nie pragnęłam poczułam jak powoli te 3/4 wypełnia się i zostają już tylko 2/4. Patrzył się na mnie tak jeszcze chwilę po czym wtulił się we mnie i szepnął mi do ucha.
-Zobaczysz skarbie jeszcze wszystko się ułoży, zobaczysz..-Nie mogłam w to uwierzyć. Jego słowa były niewiarygodne..
-Ja przysięgam, naprawdę! nie przejmuj się, to wszystko się wyleczy, będziesz mimo wszystko dla mnie najpiękniejszą kobietą na świecie..-Harry już płakał, czułam że jednak się tym przejął.. Nie czułam już żadnych ułamków, czułam jego serce wtulone do mojego, biło niewyobrażalnie mocno, ahh.. to było trudne.
--------------------------------------------------------------------------------------------
Dawnoooo! nie pisałam zastanawiałam się nad sensem, no ale cóż tadaam !
KOMENTOWAĆ !
-Harry..-Szarpnęłam go lekko za ramię żeby wstał i położył się koło mnie.
-Co się stało? coś cię boli? mam zawołać lekarza?-zapytał nerwowo Harry.
-Nie, kładź się koło mnie, jesteś zmarznięty..-Harry chwilę się na mnie popatrzył, zobaczyłam na jego twarzy lekki uśmiech kiedy dosiadł się do mnie przytulił się lekko, i razem zasnęliśmy mimo wczesnej pory. Kiedy się obudziłam była koło nas mama Harre'go, Anne.
-Już wszystko w porządku?-spytała z troskliwym uśmiechem na twarzy.
-Taak, mam nadzieje że już tak, teraz tylko muszę wyzdrowieć.. z palcami i tak już nic nie zrobię.. ale to wszystko moja wina..- Anne podeszła bliżej i złapała mnie za rękę, szepcząc mi do ucha.
-Wiesz, Harry zawsze był rozpieszczony, nie zdaje sobie sprawy z naturalnych błędów. Dlatego nie byłam zdziwiona jak tak szybko cię poślubił. Pewnie bał się że cie straci.- w tedy mama mówiła już normalnym głosem.
-No nic.. nie będę cie już dobijać, śpi jesteś pewnie wyczerpana.-W tedy Anne wyszła a ja poczułam pustkę. Harry jeszcze nigdy nie wydawał mi się aż taki, taki obcy .. nawet kiedy widziałam go w telewizji serce mi się radowało. A teraz .. teraz miałam ochotę zasnąć i się nie obudzić, czułam że nie mam już nic, 3/4 mnie właśnie stało się czymś mniej więcej obojętnym, nie wierzyłam że coś jeszcze nas uratuje. Nagle zobaczyłam że Harry się budzi. Odwrócił się w moją stronę, i popatrzył z zadziornym uśmieszkiem, jakby nigdy nic się nie stało.
-Dobrze się spało?- spytał.
-Nie.-odpowiedziałam, kiedy miałam sie już odwracać, ale Harry mnie pocałował. Niczego bardziej nie pragnęłam poczułam jak powoli te 3/4 wypełnia się i zostają już tylko 2/4. Patrzył się na mnie tak jeszcze chwilę po czym wtulił się we mnie i szepnął mi do ucha.
-Zobaczysz skarbie jeszcze wszystko się ułoży, zobaczysz..-Nie mogłam w to uwierzyć. Jego słowa były niewiarygodne..
-Ja przysięgam, naprawdę! nie przejmuj się, to wszystko się wyleczy, będziesz mimo wszystko dla mnie najpiękniejszą kobietą na świecie..-Harry już płakał, czułam że jednak się tym przejął.. Nie czułam już żadnych ułamków, czułam jego serce wtulone do mojego, biło niewyobrażalnie mocno, ahh.. to było trudne.
--------------------------------------------------------------------------------------------
Dawnoooo! nie pisałam zastanawiałam się nad sensem, no ale cóż tadaam !
KOMENTOWAĆ !
Subskrybuj:
Posty (Atom)